Imponderabilium

Skarga Portnoya

Historia powraca jako farsa – zwłaszcza w świecie show businessu. Nieco ponad rok temu perkusista Dream Theater, Mike Portnoy, rozstał się z zespołem, którego był założycielem i główną siłą napędową. Pozostali muzycy wydali parę dni temu nową płytę, a wczoraj branżowy serwis Blabbermouth.net ujawnił, że w kwietniu Portnoy pozwał dawnych kolegów za „bezpodstawne usunięcie go z zespołu” i równie bezpodstawne „posługiwanie się nazwą grupy w kontekście nagrania nowej płyty, w którym Portnoy nie uczestniczył”. W interwebsach wybuchła burza.

Czytaj dalej »

Palę Paryż (Allena)

Ernest Hemingway w Midnight in Paris poucza początkującego (jak piszą chłopcy na portalach: aspirującego) pisarza, że w sztuce najistotniejsza jest prawda. Tymczasem z filmów Allena ostatniej dekady wyziera jawny fałsz.
Czytaj dalej »

Klasyczne schematy przyprawione solą

Popkulturowa machina Hollywood barometrem nastrojów społecznych? Zaryzykujmy. Okaże się wtedy, że tęsknimy do świata sprzed dwóch i trzech dekad, świata prostych dystynkcji, jasnych reguł gry, wyraźnie jawiącego się wroga.

Czytaj dalej »

Tektonika agresji

Nie badacze historii, a pisarze (czy też: artyści w ogóle) zdolni są ukazać przekonujący obraz codziennej egzystencji ludzi przed kilkudziesięcioma czy kilkuset laty. Nie chodzi tu o opis właściwych epoce utensyliów i rekwizytów, nie o poziom zdrowotności czy higieny, ale o zarysowanie perspektywy mentalnej jednostek i horyzontu postrzegania przez nie świata. I właśnie  w tej kwestii Haneke ma coś do powiedzenia. Czytaj dalej »

Gombrowicz/Jarocki – Kosmos

Wielkie dzieło żąda, aby doświadczać go bezpośrednio. Tłumaczenie powieści jest de facto dziełem osobnym: zaprawdę trudno czytając po polsku „Portret Doriana Graya” stwierdzić, iż przeczytało się książkę Oscara Wilde’a; nie, przeczytało się tylko jej translatorskie omówienie. Wyobrazić sobie zatem można, o ile większy istnieje rozziew pomiędzy powieścią a jej teatralną adaptacją.

Czytaj dalej »

Milan Kundera – Nieznośna lekkość bytu

Technika pisarska Milana Kundery każe umiejscawiać go pośród postmodernistów, jakkolwiek nieznośne dla każdego poważnego twórcy jest używanie tego rodzaju heurystyków i kwantyfikatorów. Nie da się jednak zaprzeczyć, że książki czeskiego powieściopisarza wykorzystują, ale i wyznaczają charakterystyczne dla ponowoczesnej literatury standardy.

Czytaj dalej »

Bronisław Wildstein – Dolina nicości

W zasadzie równie dobrze mógłbym recenzję z „Doliny nicości” zamieścić w moim politologicznym blogu. Jest to bowiem w istocie fabularyzowany manifest poglądów jednego z najbardziej kontrowersyjnych publicystów ostatnich lat.

Czytaj dalej »